Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Τόνοι ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΟΥ ΑΜΙΑΝΤΟΥ στην Ιστιαία

Από τόνους θανατηφόρου αμιάντου, το βασικό υλικό κατασκευής του ΕΛΕΝΙΤ, είναι σκεπασμένα τα υπόστεγα στην πρώην μονάδα παραγωγής μανιταριών. Από αυτή τη μονάδα πήρε και το όνομα "ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ" η γύρο περιοχή στον κάμπο, ανάμεσα σε Ιστιαία και Κανατάδικα.
Με τον φακό του Ιστιαία Νιουζ μπήκαμε στα "μανιτάρια" και φωτογραφίσαμε τις λεηλατημένες εγκαταστάσεις που σκεπάζονται από τον αμίαντο. Ο απαγορευμένος αμίαντος που έστειλε στον θάνατο από αμιάντωση και καρκίνο στον πνεύμονα εκατοντάδες εργαζομένους στο εργοστάσιο αμιάντου της ΕΛΕΝΙΤ στην Νέα Λάμψακο Ευβοίας, τώρα φωλιάζει έτοιμος να συνεχίσει το θανατηφόρο έργο του στα εγκαταλελειμμένα "μανιτάρια" που φθείρονται και καταστρέφονται από τον χρόνο.
Οι εγκαταστάσεις της μονάδας, τα υπόστεγα με το ΕΛΕΝΙΤ, χρησιμοποιούνται  έως τώρα σαν μαντρί για αιγοπρόβατα, κτλ. Στην επίσκεψη μας βρήκαμε κότες και πάπιες.
Σχετικό δημοσίευμα είχαμε διαβάσει στην εφημερίδα "Βόρεια Εύβοια" έπειτα από επιστολή αναγνώστη. (Τεύχος 139, Σελίδα 23, Κυκλοφορία 11/5/2011) ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ. Έναν χρόνο μετά η ίδια κατάσταση... το άρθρο δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα και ιστοσελίδα της... έκανε τον γύρο του διαδικτύου... αναδημοσιεύτηκε από μεγάλες ενημερωτικές ιστοσελίδες... διαβάστηκε, ξαναδιαβάστηκε... αλλά δυστυχώς κανένα αποτέλεσμα!


Τα "μανιτάρια" από τον αρχικό ιδιοκτήτη πέρασαν στην τράπεζα, και τώρα ανήκουν σε νέο ιδιοκτήτη. Πρόσφατα, από τον νέο ιδιοκτήτη, τοποθετήθηκε πινακίδα που αναφέρει "ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ τηλ. 2103536100".
Καλέσαμε τον αριθμό αυτό που είναι και απόρρητος, προφασιζόμενοι ότι ενδιαφερόμαστε να ενοικιάσουμε την μονάδα. Η αλλοδαπός υπηρέτρια κάλεσε τον ιδιοκτήτη στο τηλέφωνο και ακολούθησε μια συζήτηση αποκαλυπτική. "Γνωρίζω την κατάσταση και ότι συμβαίνει εκεί... την επικινδυνότητα... την παλαιότητα... την καταπάτηση... Σκέφτομαι να τα γκρεμίσω όλα..." Σίγουρα σε περίπτωση κατεδάφισης ο ιδιοκτήτης θα προτιμήσει φθηνές και απλές λύσεις. Για να απομακρυνθούν τα ελενίτ με την νόμιμη διαδικασία, δηλαδή ειδικό συνεργείο - μεταφορά και θάψιμο στη Γερμανία, το κόστος είναι τεράστιο. (35 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, ενώ η μεταφορά του στους ειδικούς χώρους ταφής στη Γερμανία 1,5 ευρώ ανά κιλό).
Πάντως η αφαίρεση και απομάκρυνση του αμιάντου, όταν αυτή αποφασισθεί, είναι γενικά μια περίπλοκη και επικίνδυνη εργασία κατά την οποία θα πρέπει να τηρούνται αυστηρά μέτρα προστασίας και ασφάλειας. Κατά τις εργασίες θα πρέπει να τηρούνται τα ακόλουθα: Οι εργάτες πρέπει να φορούν ειδικές μάσκες αναπνοής με φίλτρα, γάντια και ειδικές στολές. Πρέπει να χρησιμοποιούν ειδικές ηλεκτρικές σκούπες HEPA για την απορρόφηση των ινών. Ο χώρος εργασίας πρέπει να καλύπτεται με πολυπροπυλένιο. Το συνεργείο πρέπει να έχει μαζί του συσκευές μέτρησης ινών αμιάντου.
Ο αμίαντος μετά την αποξήλωση πρέπει να τοποθετείται σε ειδικές συσκευασίες και να οδηγείται σε αδειοδοτημένους χώρους υγειονομικής ταφής στο εξωτερικό. Απαγορεύεται η ταφή του σε ΧΥΤΑ.
Στην Ελλάδα υπάρχουν εξειδικευμένες εταιρείες που ασχολούνται με τον εντοπισμό και την αφαίρεση του αμιάντου και είναι καταχωρημένες στο μητρώο του ΥΠΕΧΩΔΕ ως εταιρείες διαχείρισης επικινδύνων αποβλήτων και αμιάντου διαθέτουν δε σχετική άδεια από το ΥΠΕΧΩΔΕ, τόσο για την συλλογή, όσο και για την εξαγωγή του.
Όταν σπάζει και καταστρέφετε το ελενίτ απελευθερώνονται τεράστιες ποσότητες ινών αμιάντου (η αιτία αμιάντωσης και καρκίνου) στην γύρο περιοχή, ο αέρας τις μεταφέρει, προσκολλούνται σε καλλιέργειες και έδαφος, εισβάλουν σε υπέδαφος και υδροφόρο ορίζοντα. Γενικά τα κομμάτια ελενίτ είναι χιλιάδες φορές πιο επικίνδυνα όταν τεμαχίζονται ή σπάνε από όταν παραμένουν άρτια.
Προκύπτουν πολλά ερωτήματα. Που θα καταλήξουν τα μπάζα ελενίτ μετά την κατεδάφιση; Έπειτα ο χώρος θα γίνει χωράφι, και ίσως ενοικιαστεί για καλλιέργειες. Πόσο αμίαντο έχει "πιει" έδαφος και υπέδαφος τόσα χρόνια; Ποια η θέση του Δήμου και των τοπικών αρχών απέναντι στην δημόσια υγεία των πολιτών;
Να σημειωθεί ότι τα "μανιτάρια" βρίσκονται στην μέση του κάμπου Ιστιαίας περικυκλωμένα με καλλιέργειες, θερμοκήπια, πομόνες νερού και γεώτρηση - αντλιοστάσιο νερού σε απόσταση αναπνοής.
Η έκθεση σε αναπνεύσιμες ίνες αμιάντου προκαλούν διάμεσο πνευμονική ίωση (αμιάντωση) που οδηγεί στο καρκίνο του πνεύμονα. Για τον λόγο αυτό η κοινοτική νομοθεσία έχει κατατάξει τον αμίαντο στην κατηγορία των επικινδύνων υλικών και συνιστά την σταδιακή απομάκρυνσή του. Εξ άλλου σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο έχει απαγορευτεί η εμπορία και χρήση προϊόντων αμιάντου από 01-01-2005. Η πιο διαδεδομένη μορφή αμιάντου, συνήθως σε παλαιότερης κατασκευής κτήρια είναι το γνωστό σε όλους ΕΛΕΝΙΤ.
Ο ορυκτός αμίαντος χρησιμοποιείται, εκτός από κατασκευαστικά υλικά σαν το ελενίτ, και σε συσκευές καθημερινής χρήσης (ηλεκτρικά σίδερα, πιστολάκια για τα μαλλιά) και στην αυτοκινητοβιομηχανία (φρένα, συμπλέκτες). Μάλιστα σε ειδικές μετρήσεις που έχουν γίνει σε μεγάλες πόλεις διαπιστώθηκε ότι στις περιοχές με έντονο κυκλοφοριακό πρόβλημα καταγράφονται υψηλά επίπεδα σε συγκεντρώσεις ινών αμιάντου.
Έως το 1995, η Ελλάδα συγκαταλεγόταν στους επτά μεγαλύτερους προμηθευτές αμιάντου στον κόσμο, παράγοντας 100.000 τόνους χρυσότιλου αμιάντου ετησίως, ενώ 300.000 τόνοι ελληνικού και εισαγόμενου αμιάντου ετησίως τύγχαναν επεξεργασίας στα εργοστάσια αμιαντοτσιμέντου.
Το 2002 άρχισαν δειλά δειλά οι εργασίες αποξήλωσης και απόσυρσης αμιάντου στην Ελλάδα. Αργότερα και με πρωτοβουλία του Υπουργείου Παιδείας, το 2005 ξεκίνησε ένα πρόγραμμα αφαίρεσης αμιάντου από τα σχολεία. Μέχρι σήμερα υπολογίζεται ότι έχει αποξηλωθεί αμίαντος από το 65% περίπου των σχολείων που έχουν καταγραφεί ανά την επικράτεια, ενώ σταδιακά δρομολογείται η δημοπράτηση και από τα υπόλοιπα.
Επικίνδυνη ζώνη για την ύπαρξη εύθρυπτου αμιάντου αποτελούν και τα Νοσοκομεία, ιδιαίτερα αυτά που κατασκευάσθηκαν πριν το 1990. Το Υπουργείο Υγείας με εγκύκλιο που έστειλε σε όλα τα κρατικά Νοσοκομεία, έδωσε εντολή για τον εντοπισμό και την απομάκρυνση αμιάντου το 2005. Παρόλα αυτά, ελάχιστα είναι τα Νοσοκομεία που μέχρι σήμερα διενέργησαν έρευνα, απομάκρυναν τον αμίαντο από τις εγκαταστάσεις τους και διαθέτουν σήμερα «πιστοποιητικό καθαρότητας χώρου». Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ΘΡΙΑΣΙΟ Νοσοκομείο όπου το 2005 απομάκρυνε 16.000 τ.μ. πλακών αμιάντου από τη πρόσοψη του κτιρίου.
Αμέτρητες δείχνει να είναι οι εγκαταλελειμμένες αποθήκες με στέγες από ΕΛΕΝΙΤ. Η ανεξέλεγκτη κατάστασή τους και οι φθορές που εμφανίζουν, εγκυμονούν κινδύνους στους περίοικους.


Το "έγκλημα" της Νέας Λαμψάκου Ευβοίας.
Ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στη σύγχρονη ελληνική βιομηχανική ιστορία. Από τους 250 εργάτες του εργοστάσιου ΕΛΕΝΙΤ, οι 200 περίπου έχουν πεθάνει και άλλοι 40 είναι βαριά άρρωστοι. Το εργοστάσιο επεξεργαζόταν αμίαντο, ένα υλικό που η χρήση του απαγορεύεται σήμερα. Αλλά οι εργαζόμενοι δεν είχαν ενημερωθεί για τις βλαβερές συνέπειες του και δούλευαν επί χρόνια χωρίς προφυλάξεις, με αποτέλεσμα να πεθάνουν από καρκίνο του πνεύμονα  ή να προσβληθούν  από αμιάντωση.
Το εργοστάσιο αμιάντου της ΕΛΕΝΙΤ στη Νέα Λάμψακο άρχισε να λειτουργεί το 1961. Έκλεισε λίγο μετά το 1990.
Ο γενικός γραμματέας των εργαζομένων του Σωματείου Ελενίτ Χαλκίδας, κ. Νίκος Σκηριανός είπε στο ΒΗΜΑ:
«Τα πρώτα χρόνια δεν γνωρίζαμε. Ύστερα από αρκετό καιρό αρχίσαμε να βλέπουμε ανθρώπους να αρρωσταίνουν και μετά να πεθαίνουν. Το σίγουρο είναι ότι εξήντα άνθρωποι (από το 1975 ως το 1990) πέθαναν από αμιάντωση, χωρίς κανείς να μπορεί να πει πως τα θύματα δεν είναι περισσότερα. Το σημαντικό είναι ότι εκτός από τους ανθρώπους που έχουμε ήδη κλάψει θα συνεχίσουμε για πολλά χρόνια να πληρώνουμε στην περιοχή μας με θάνατο τις συνέπειες του αμιάντου. Θα συνεχίσουμε να καταγράφουμε νεκρούς για πολλά χρόνια ακόμη, αφού η εκδήλωση της ασθένειας μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή».
«Ξεκινήσαμε έναν αγώνα. Συμφωνήσαμε με το Σισμανόγλειο να μεταφερθούν εκεί όλοι οι εργαζόμενοι για γενικές εξετάσεις. Ένα σημαντικό ποσοστό από αυτούς είχε πολύ σοβαρά πνευμονολογικά προβλήματα. Και ήταν φυσικό. Από το 1961 ως το 1985 κανένας μας δεν γνώριζε τι θα πει αμίαντος. Τρώγαμε το κολατσιό μας πάνω σε τσουβάλια που περιείχαν αυτό το υλικό. Όταν άρχισαν οι θάνατοι, το ψάξαμε και εμείς, και άρχισε να υπάρχει και από τα ΜΜΕ ενημέρωση. Λέγαμε στον εργοδότη "Ο αμίαντος θα μας σκοτώσει" και αυτός μας έλεγε: "Όχι, μην ακούτε τέτοια πράγματα, αυτά δεν συμβαίνουν". Μετά τις γενικές συνελεύσεις οι εργαζόμενοι ενημερώθηκαν, άρχισαν να βάζουν μάσκα και να μην καπνίζουν την ώρα της δουλειάς, γιατί αυτό δυσκόλευε τα πράγματα».
«Δεν υπήρχε ασφάλεια ούτε για τους εργαζομένους ούτε για τους περιοίκους. Το κομμάτι το ψωμί και το μεροκάματο το πληρώναμε πολύ ακριβά. Με την ίδια μας τη ζωή και τη ζωή των δικών μας ανθρώπων. Η Λάμψακος είναι ένα χωριό 500 μέτρα μακριά από το εργοστάσιο. Και εκεί έχουμε θανάτους από αμιάντωση - ανθρώπων που δεν δούλευαν στο εργοστάσιο».
Πηγές: Ρεπορτάζ Ιστιαία Νιουζ, εκπομπή "ρεπορτάζ χωρίς σύνορα", άρθρα εφημερίδων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου