Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΒΟΙΑ: ΕΤΟΣ 2014



Απευθύνεσαι στην υπηρεσία με νόμιμο αίτημα. Η υποδοχή σου, από την επί της εισόδου γραφειοκρατία, σε καθηλώνει στον προθάλαμο μαζί με το αίτημά σου, που είναι αδύνατο να περάσει, καταδικασμένο εξ ορισμού στην μόνιμη, αντί οποιασδήποτε εξυπηρέτησης, απάντηση. «Λυπούμαστε, δεν έχουμε επιτροπή να σ’ εξετάσει, περίμενε».

Εσύ ανυποψίαστος αρχικά και βαθύς και τραγικός γνώστης του συστήματος στο τέλος, βλέπεις καλόπιστα στην αρχή το ζήτημα και περιμένεις ότι θα εξυπηρετηθείς. Μάταια.
Το σκηνικό είναι ως εξής:
Ζητάς, όπως έτυχε σε μένα, μια άδεια να λειτουργήσεις την επιχείρησή σου.
Μερικές φορές, σ’ αυτή την επιχείρηση, έχεις επενδύσει με ίδια κεφάλαια, αξίες που ξεπερνούν το 1,5 εκατομμύριο ευρώ. Σε κάθε περίπτωση ζητάς την άδεια που δικαιούσαι. Έχεις όλες τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την άδεια αυτή. Επί πλέον, ο νομοθέτης σε εξοπλίζει με την κορυφαία (όπως αφελώς πιστεύει αυτός), προστασία σου για την ποθούμενη αδειοδότηση. Σου λέει δηλαδή ότι εάν έχεις υποβάλλει το αίτημά σου για την αδειοδότηση και περάσει χρονικό διάστημα 30 ημερών χωρίς να πάρεις απάντηση, τότε θεωρείται ότι έχεις αδειοδοτηθεί και μπορείς να λειτουργήσεις.
Εδώ ο νομοθέτης κάνει το μοιραίο λάθος: Για να μπορέσεις να λειτουργήσεις μετά την άπρακτη περίοδο 30 ημερών απ’ την υποβολή της αίτησης για αδειοδότηση, σου ζητάει να πάρεις βεβαίωση απ’ την ίδια την υπηρεσία, που δεν σου απάντησε 30 ολόκληρες ημέρες, περί του ότι πράγματι υπέβαλες το αίτημά σου για άδεια λειτουργίας του μαγαζιού σου και πέρασε άπρακτος αυτός ο χρόνος.
Η υπηρεσία που αδράνησε να σου απαντήσει στο αίτημα για αδειοδότηση, δεν έχει κανένα πρόβλημα να μην σου απαντήσει για δεύτερη φορά και δεν τελικά δεν έχει επίσης κανένα πρόβλημα να αρνηθεί να σου δώσει βεβαίωση ότι εδώ και 30 ημέρες της ζήτησες άδεια λειτουργίας και δεν σου απάντησε.
Απλά δεν σου απαντάει για δεύτερη φορά και πορεύεσαι αναγκαστικά στην κατάσταση νιρβανοαδράνειας μέσα στην οποία ιδρύθηκε και λειτούργησε, ανδρώθηκε και συνεχίζει τον ύπνο της η υπηρεσία, με τα χρήματα του πολίτη για μαξιλάρι της. Κι εσύ περιμένεις, κι αν πας δικαστικά, θα χρειαστούν 4-5 χρόνια να πάρεις απόφαση, με αβέβαιο αποτέλεσμα κι ας έχεις δίκιο, γιατί η υπηρεσία, το δημόσιο δηλαδή, έχει στα μάτια του δικαστή το φωτοστέφανο, που για να το βγάλεις «και κόπος πολύς και χρόνος μακρύς και δαπάνη ου μικρά».
Έτσι, καθ’ όσο με αφορά, βιώνω αυτόν τον παραλογισμό. Έχω δηλαδή εγκαταστάσεις Λούνα Πάρκ, στην κυριολεξία του κουτιού, που τις δουλεύω, ανανεώνοντάς τες συνεχώς, εδώ και 27 χρόνια, με τις ίδιες υπηρεσίες που, ξαφνικά με αποκλείουν χωρίς λόγο, ενώ όλα αυτά τα χρόνια δεν υπήρχε πρόβλημα, κυρίως στο να εισπράττουν το παχυλότατο μίσθωμα, που οι ίδιοι, αδιαπραγμάτευτα καθόριζαν.
Διαθέτω άδειες για το τραινάκι της περιήγησης στην πόλη, που από μόνο του κοστίζει όσο μια τετραώροφη οικοδομή και όμως δεν μου επιτρέπουν να λειτουργήσω, γιατί – λέει – δεν υπάρχει η επιτροπή (θεάτρου και κινηματογράφου ονομάζεται), που θα γνωμοδοτήσει για την λειτουργία μου. Δώστε μου τότε, τους ζητάω, την βεβαίωση ότι σας έχω υποβάλλει τα δικαιολογητικά μου εδώ και 30 ημέρες, ώστε να λειτουργήσω όπως ο νομοθέτης ορίζει.
Δεν μπορούμε, έρχεται η απάντηση, γιατί η επιτροπή που σου αναφέραμε (αυτή για τα θέατρα), δεν υπάρχει. Αυτό είναι προσχηματικό, γιατί ο νόμος τους επιβάλλει να βεβαιώσουν ότι επί 30 και πλέον ημέρες, ξύνονται και δεν κάνουν τίποτε, χωρίς να ζητάει (ο νόμος), τις δικαιολογίες του ξυσίματος. Αυτοί όμως επιμένουν στο μόνο που ξέρουν να κάνουν.
Αδρανούν, σε βάζουν στο ίδιο τρυπάκι και σου δίνουν την κλασική απάντηση: «Περίμενε».

Και περιμένω και μαζί μου περιμένουν 40 και περισσότερες οικογένειες, που συντηρούνται απ’ τα τέσσερα Λούνα Πάρκ, από το παγοδρόμιο, απ’ το τραινάκι και τα ποδήλατα που η επιχείρηση διαθέτει και περιμένουμε και αγωνιούμε, ενώ οι καρεκλοκένταυροι όχι μόνο αδιαφορούν αλλά ευδαιμονούνε μέσα στη μακαριότητα της αδράνειας που καταδικασμένοι οι ίδιοι να βιώνουνε, την μεταφέρουνε σ’ εμάς, χωρίς την δυνατότητα αντίδρασης, χωρίς την δυνατότητα ανάπτυξης, χωρίς την δυνατότητα εν κατακλείδι επιβίωσης. 

Αυτή είναι η Εύβοια του 2014. Κατά τα λοιπά ανάπτυξη. Έτσι αναπτύξανε ακριβώς οι ίδιες νοοτροπίες και την συνεταιριστική τράπεζα, έτσι αναπτύξανε την ΣΕΛΜΑΝ, τον Μυτηλιναίο κι’ όλα τα εργοστάσια που τα κλείσανε, πλουτίζοντας όμως τους εργοστασιάρχες και με το αξημίωτο για ορισμένους απ’ τους καρεκλοκέντραυρους, που πνίγουνε τον κόσμο.
Για όλους εμάς, που αγωνιζόμαστε, που παράγουμε χωρίς επιβαρύνσεις, χωρίς επιδοτήσεις, χωρίς τους κομματάρχες τους, μια είναι η απάντηση:
“Περίμενε, δεν έχουμε επιτροπή. Αλλά κυρίως δεν έχουνε ντροπή”.
Με θλίψη για την Χαλκίδα της 12/06/2014
Ένας πολίτης
Ο Χαράλαμπος Χρυσανθόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου