Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Γιατί δεν ασκώ κριτική στο Ισραήλ

Το ερώτημα που μου έχει τεθεί με πολλούς τρόπους, συνοψίζεται ως εξής: Γιατί δεν ασκείς ποτέ κριτική στο Ισραήλ; Γιατί δεν ασκείς ποτέ κριτική στον Εβραϊσμό; Γιατί πάντα παίρνεις το μέρος των Ισραηλινών και όχι των Παλαιστινίων; 
Λοιπόν, πρόκειται για μια βαρετή και θλιβερή ερώτηση για πολλούς λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι έχω ασκήσει κριτική τόσο στο Ισραήλ όσο και στον Εβραϊσμό. Αυτό που μάλλον αναστατώνει τον κόσμο είναι ότι διατηρώ μια αναλογία σε αυτή την κριτική. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου 15 εκατομμύρια Εβραίοι στον πλανήτη και εκατοντάδες φορές περισσότεροι Μουσουλμάνοι. Έχω αντιπαρατεθεί με ραβίνους οι οποίοι, ενώ εγώ υπέθετα ότι πιστεύουν σε έναν Θεό που ακούει τις προσευχές μας, εκείνοι με διέκοπταν για να με ρωτήσουν γιατί πιστεύω κάτι τέτοιο. Υπάρχουν λοιπόν ραβίνοι –συντηρητικοί ραβίνοι– που πιστεύουν σε έναν Θεό τόσο ελαστικό που αφαιρούν από πάνω του κάθε στιβαρό ισχυρισμό σχετικά με Εκείνον, και, επομένως, κάθε στιβαρή απαίτηση σχετικά με την ανθρώπινη συμπεριφορά. Υπάρχουν επίσης εκατομμύρια Εβραίοι, κυριολεκτικά εκατομμύρια ανάμεσα στα λίγα εκατομμύρια που είναι συνολικά, για τους οποίους ο Εβραϊσμός είναι πολύ σημαντικός, ωστόσο είναι άθεοι. Δεν πιστεύουν καθόλου στον Θεό. Αυτή είναι μια στάση που μπορεί να έχει κάποιος στον Εβραϊσμό, αλλά όχι στον Ισλαμισμό και στον Χριστιανισμό. 
Άρα, όταν μιλάμε για τις συνέπειες των παράλογων πεποιθήσεων που βασίζονται στις γραφές, αυτό τους Εβραίους τους αφορά λιγότερο από τον οποιοδήποτε. Όπως και να 'χει, εγώ έχω ασκήσει κριτική στον Ιουδαϊσμό. Να σας θυμίσω απλά ότι κάποια κομμάτια της εβραϊκής Βίβλου –βιβλία όπως το Λευιτικό, η Έξοδος και το Δευτερονόμιο– είναι τα πιο απωθητικά, τα πιο αρρωστημένα και τα πιο ανήθικα κείμενα που μπορεί να βρει κάποιος σε όλες τις θρησκείες. Είναι χειρότερα από το Κοράνι. Είναι χειρότερα από οποιοδήποτε κομμάτι της Καινής Διαθήκης. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι οι περισσότεροι Εβραίοι το αναγνωρίζουν αυτό και δεν παίρνουν αυτά τα κείμενα στα σοβαρά. Το ότι οι περισσότεροι Εβραίοι και οι περισσότεροι Ισραηλινοί δεν καθοδηγούνται από τις γραφές αποτελεί γεγονός – και αυτό είναι σίγουρα κάτι καλό. 
Φυσικά, κάποιοι καθοδηγούνται από τις γραφές – υπάρχουν και ανάμεσα στους Εβραίους εξτρεμιστές θρησκευόμενοι. Αυτούς τους ανθρώπους τους θεωρώ πραγματικά επικίνδυνους και οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις είναι τόσο διχαστικές και αδικαιολόγητες όσο οι πεποιθήσεις των αφοσιωμένων Μουσουλμάνων. Οι Εβραίοι όμως είναι πολύ λιγότεροι. 
Για εσάς που λέτε ότι δεν ασκώ κριτική ποτέ στο Ισραήλ: Η στάση μου απέναντι στο Ισραήλ είναι κάπως παράδοξη. Υπάρχουν ερωτήματα για οποία πραγματικά είμαι αναποφάσιστος. Και υπάρχει κάτι στη στάση μου, που νομίζω προσβάλλει τους πάντες. Αν και γνωρίζω λοιπόν πόσο παράτολμο είναι να πω οτιδήποτε επί του συγκεκριμένου θέματος, για λίγα λεπτά θα πω τις σκέψεις μου δυνατά. 
Δεν νομίζω ότι το Ισραήλ θα έπρεπε να υπάρχει ως Εβραϊκό κράτος. Νομίζω ότι είναι αισχρό, παράλογο και αδικαιολόγητο να υπάρχει ένα κράτος οργανωμένο γύρω από κάποια θρησκεία. Γι' αυτό και δεν πανηγυρίζω στην ιδέα ότι στη Μέση Ανατολή υπάρχει μια πατρίδα για τους Εβραίους και σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω τα εβραϊκά κτηματομεσιτικά επιχειρήματα που βασίζονται στη Βίβλο. [Σημείωση: Διαβάστε ξανά αυτό το σημείο.] 
Αν και μόλις είπα ότι δεν πιστεύω ότι το Ισραήλ θα έπρεπε να υπάρχει ως Εβραϊκό κράτος, η δικαιολογία για την ύπαρξη ενός τέτοιου κράτους είναι μάλλον εύκολο να βρεθεί. Δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε κάτι άλλο πέραν του γεγονότος ότι ο υπόλοιπος κόσμος έχει αποδειχτεί πρόθυμος να δολοφονήσει τους Εβραίους σχεδόν σε κάθε ευκαιρία. Οπότε, αν έπρεπε να υπάρχει ένα κράτος οργανωμένο γύρω από την προστασία των μελών κάποιος θρησκείας, σίγουρα αυτό θα πρέπει να είναι ένα Εβραϊκό κράτος. Οι φίλοι του Ισραήλ ίσως το θεωρήσουν αυτό μια μάλλον χλιαρή άμυνα, αλλά δυστυχώς είναι ό,τι καλύτερο έχω. Νομίζω ότι η ιδέα του θρησκευτικού κράτους είναι τελικά αστήρικτη. [Σημείωση: Αξίζει να παρατηρήσουμε, ωστόσο, ότι το Ισραήλ δεν είναι «Εβραϊκό» με τον ίδιο τρόπο που η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν είναι «Ισλαμικά». Όπως επισημαίνει ο φίλος μου ο Jerry Coyne, στην πραγματικότητα το Ισραήλ είναι λιγότερο θρησκευόμενο από τις ΗΠΑ και εγγυάται στους πολίτες θρησκευτική ελευθερία. Το Ισραήλ δεν αποτελεί θεοκρατία και εύκολα θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι η εβραϊκή του ταυτότητα είναι περισσότερο πολιτιστική παρά θρησκευτική. Ωστόσο, αν ρωτήσουμε γιατί οι Εβραίοι δεν θα πήγαιναν στην Βρετανική Κολομβία αν τους προσφερόταν μια πατρίδα εκεί, μπορούμε να δούμε τον ρόλο που εξακολουθεί να παίζει η θρησκεία στον τρόπο σκέψης τους.] 
Περιττό να πω ότι, για να υπερασπιστεί την επικράτεια του Εβραϊκού της κράτος, η ισραηλινή κυβέρνηση και οι ίδιοι οι Ισραηλινοί έπρεπε να κάνουν τρομερά πράγματα. Έχουν, όπως κάνουν και τώρα, πολεμήσει τους Παλαιστίνιους που έχουν προκαλέσει τεράστιες απώλειες αθώων ζωών. Τις τελευταίες εβδομάδες στη Γάζα έχουν σκοτωθεί περισσότεροι άμαχοι παρά μαχητές. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, δεδομένου ότι η Γάζα είναι μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές στον πλανήτη. Καταλαμβάνοντάς τη και διεξάγοντας πολέμους εκεί, είναι εγγυημένο ότι θα σκοτωθούν γυναίκες, παιδιά και ό,τι άλλοι άμαχοι. Και δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής πολλαπλών πολέμων οι Ισραηλινοί έχουν κάνει πράγματα που ισοδυναμούν με εγκλήματα πολέμου. Έχουν αναισθητοποιηθεί από αυτή τη διαδικασία. Αλλά αυτό σε μεγάλο βαθμό συμβαίνει λόγω του χαρακτήρα των εχθρών τους. [Σημείωση: Δεν δικαιολογώ τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου από το Ισραήλ. Τονίζω μόνο την πραγματικότητα της ζωής υπό διαρκή τρομοκρατική απειλή και τη διεξαγωγή πολλών πολέμων σε περιορισμένο χώρο.] 
Ό,τι τρομερά πράγματα κι αν έχουν κάνει οι Ισραηλινοί, είναι επίσης αλήθεια ότι έχουν δείξει μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση στις μάχες τους εναντίον των Παλαιστινίων από όση έχουμε δείξει εμείς –Αμερικανοί και Δυτικοευρωπαίοι– σε οποιονδήποτε πόλεμο έχουμε κάνει. Έχουν υποστεί περισσότερο έλεγχο παγκοσμίως από οποιαδήποτε άλλη κοινωνία που έχει αναγκαστεί να αμυνθεί από επιθέσεις. Οι Ισραηλινοί απλά τοποθετούνται σε άλλο επίπεδο. Και η καταδίκη των Ισραηλινών από τον υπόλοιπο κόσμο είναι εντελώς δυσανάλογη σε σχέση με αυτά που έχουν κάνει πραγματικά. [Σημείωση: Δεν λέω ότι οι Ισραηλινοί είναι υπεράνω κριτικής επειδή είναι πολύ πιο προσεκτικοί από εμάς. Τα εγκλήματα πολέμου είναι εγκλήματα πολέμου.] 
Είναι σαφές εδώ και πολλά χρόνια ότι το Ισραήλ χάνει τον πόλεμο των δημοσίων σχέσεων. Ένα από τα πιο ενοχλητικά πράγματα για τους ξένους παρατηρητές στον τρέχοντα πόλεμο της Γάζας, είναι η δυσανάλογη απώλεια ζωών από την παλαιστινιακή πλευρά. Σε ηθικό επίπεδο, αυτό δεν βγάζει νόημα: Το Ισραήλ έχτισε καταφύγια για την προστασία των πολιτών του. Οι Παλαιστίνιοι έχτισαν σήραγγες μέσα από τις οποίες θα μπορούσαν να πραγματοποιούν τρομοκρατικές επιθέσεις και να απαγάγουν Ισραηλινούς. Πρέπει να κατηγορηθεί το Ισραήλ για την επιτυχημένη προστασία του πληθυσμού του σε ένα αμυντικό πόλεμο; Δεν νομίζω. [Σημείωση: Δεν λέω ότι οι θάνατοι των Παλαιστινίων αμάχων είναι λιγότερο τραγικοί. Αλλά αν κατά τα αντίποινα εναντίον της Χαμάς σκοτώνονται αναγκαστικά αθώοι, και συγχρόνως οι Ισραηλινοί καταφέρνουν να προστατεύσουν τους δικούς τους πολίτες, η απώλεια αθώων ζωών από την παλαιστινιακή πλευρά δεν μπορεί παρά να είναι δυσανάλογη.] 
Ωστόσο, δεν υπάρχει τρόπος να δει κάποιος εικόνες από τη Γάζα –ειδικά σκοτωμένων βρεφών και νηπίων– και να πιστέψει κάτι άλλο εκτός του ότι αυτό που συμβαίνει είναι ένα τερατώδες κακό. Από τη στιγμή που οι Ισραηλινοί είναι οι παράγοντες αυτού του κακού, μας φαίνεται αδύνατο να τους υποστηρίξουμε, μιας και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν υποφέρει τρομερά βρισκόμενοι υπό κατοχή για δεκαετίες. Και εκεί είναι που κολλάνε οι περισσότεροι επικριτές του Ισραήλ: Βλέπουν αυτές τις εικόνες και κατηγορούν το Ισραήλ για τις δολοφονίες και τους ακρωτηριασμούς μωρών. Βλέπουν την κατοχή και κατηγορούν το Ισραήλ ότι έχει μετατρέψει τη Γάζα σε φυλακή. Εγώ θα έλεγα ότι αυτό είναι ένα είδος ηθικής ψευδαίσθησης που προέρχεται από την αποτυχία να εξετάσουμε τις πραγματικές αιτίες αυτής της σύγκρουσης, καθώς και την αδυναμία να κατανοήσουμε τις προθέσεις των ανθρώπων και στις δύο πλευρές της. [Σημείωση: Δεν λέω ότι η φρίκη του δολοφονημένων παιδιών είναι ηθική ψευδαίσθηση, ούτε μείωσα τα δεινά των Παλαιστινίων που βρίσκονται υπό κατοχή. Λέω ότι το Ισραήλ δεν είναι ο κύριος υπαίτιος όλων αυτών των δεινών.] 
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μια προφανής, αδιαμφισβήτητη και εξαιρετικά πομπώδης ηθική διαφορά μεταξύ του Ισραήλ και των εχθρών του: Οι Ισραηλινοί περιβάλλονται από ανθρώπους που έχουν ρητές γενοκτονικές προθέσεις απέναντί ​​τους. Ο καταστατικός χάρτης της Χαμάς είναι σαφώς γενοκτονικός. Προσβλέπει σε μια εποχή, βάσει προφητείας του Κορανίου, που η ίδια η γη θα φωνάζει για εβραϊκό αίμα και τα δέντρα και οι πέτρες θα λένε, «Μουσουλμάνε, ένας Εβραίος κρύβεται πίσω μου. Έλα και σκότωσέ τον». Αυτό είναι πολιτικό έγγραφο. Μιλάμε για μια κυβέρνηση που εκλέχθηκε από την πλειοψηφία των Παλαιστινίων. [Σημείωση: Ναι, ξέρω ότι δεν υποστηρίζει κάθε Παλαιστίνιος τη Χαμάς, αλλά το κάνουν αρκετοί για να έχει την εξουσία. Η Χαμάς δεν είναι περιθωριακή ομάδα.] 
Η επικρατούσα αντίληψη του μουσουλμανικού κόσμου για τους Εβραίους είναι εντελώς σοκαριστική. Δεν υπάρχει απλά άρνηση του Ολοκαυτώματος – υπάρχει άρνηση του Ολοκαυτώματος στηριζόμενη από τον ισχυρισμό ότι αν τους δοθεί η ευκαιρία θα πραγματοποιήσουν το Ολοκαύτωμα. Το μόνο πράγμα που είναι πιο απεχθές από την άρνηση του Ολοκαυτώματος είναι να λέει κάποιος ότι θα έπρεπε να έχει συμβεί – δεν συνέβη, αλλά αν μας δοθεί η ευκαιρία θα το κάνουμε πράξη. Υπάρχουν παιδικές παραστάσεις στα παλαιστινιακά εδάφη και αλλού που διδάσκουν σε πεντάχρονα παιδιά τις δόξες του μαρτυρίου και για την αναγκαιότητα της θανάτωσης των Εβραίων. 
Αυτό φτάνει στην καρδιά της ηθικής διαφοράς ανάμεσα στο Ισραήλ και τους εχθρούς του. Και αυτό είναι κάτι που το ανέλυσα στο βιβλίο μου The End of Faith. Για να δούμε την ηθική διαφορά, πρέπει να αναρωτηθούμε τι θα έκανε η κάθε πλευρά αν είχε τη δύναμη να πράξει όπως θα ήθελε. 
Τι θα έκαναν οι Εβραίοι στους Παλαιστινίους εάν θα μπορούσαν να κάνουν οτιδήποτε ήθελαν; Μάλλον γνωρίζουμε την απάντηση σε αυτό το ερώτημα, γιατί τώρα λίγο πολύ μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Ο ισραηλινός στρατός θα μπορούσε να σκοτώσει κάθε κάτοικο της Γάζας αύριο. Τι σημαίνει αυτό λοιπόν; Σημαίνει ότι, όταν πέφτει βόμβα σε μια παραλία και σκοτώνει τέσσερα παιδιά της Παλαιστίνης, όπως συνέβη την περασμένη εβδομάδα, αυτό είναι σχεδόν σίγουρα ατύχημα. Δεν στοχεύουν παιδιά. Θα μπορούσαν να στοχεύσουν όσα παιδιά θέλουν. Κάθε φορά που ένα Παλαιστίνιο παιδί πεθαίνει, το Ισραήλ πλησιάζει όλο και πιο κοντά στο να γίνει ένας διεθνής παρίας. Οπότε οι Ισραηλινοί κάνουν μεγάλες προσπάθειες για να μην σκοτώσουν παιδιά και άλλους αμάχους. [Σημείωση: Η λέξη «οπότε» στην προηγούμενη πρόταση είναι παραπλανητική και μετάνιωσα που την έγραψα. Δεν ήθελα να πω ότι η διαφύλαξη της φήμης του στο εξωτερικό είναι ο μόνος (ή ο πρωταρχικός) λόγος που έχει το Ισραήλ για να αποφεύγει τη θανάτωση παιδιών. Ωστόσο, αυτό το σημείο παραμένει: Ακόμα κι αν θέλετε να αποδίδετε τα χειρότερα κίνητρα στο Ισραήλ, είναι σαφώς προς το συμφέρον του να μην σκοτώνει παιδιά στη Παλαιστίνης.] 
Πέραν αυτού, είναι δυνατόν κάποιοι Ισραηλινοί στρατιώτες να τρελαίνονται υπό την πίεση που βρίσκονται και να εξαπολύουν πυροβολισμούς σε πλήθη παιδιών που πετούν πέτρες; Φυσικά. Πάντα θα υπάρχουν στρατιώτες που θα αντιδρούν έτσι εν τω μέσω ενός πολέμου. Ξέρουμε όμως ότι αυτό γενικά δεν συμφέρει το Ισραήλ. Ξέρουμε ότι το Ισραήλ δεν θέλει να σκοτώσει άμαχους, γιατί μπορεί να σκοτώσει όσους θέλει, αλλά δεν το κάνει.
Τι γνωρίζουμε για τους Παλαιστινίους; Τι θα έκαναν οι Παλαιστίνιοι στους Εβραίους του Ισραήλ αν η ανισορροπία δύναμης αντιστρεφόταν; Λοιπόν, μας έχουν πει τι θα έκαναν. Για κάποιο λόγο, οι επικριτές του Ισραήλ απλά δεν θέλουν να πιστέψουν το χειρότερο για μια ομάδα όπως η Χαμάς, ακόμη και όταν δηλώνει το χειρότερο από μόνη της. Είχαμε ήδη ένα Ολοκαύτωμα και πολλές άλλες γενοκτονίες στον 20ό αιώνα. Οι άνθρωποι είναι σε θέση να διαπράξουν γενοκτονίες. Όταν μας λένε ότι προτίθενται να διαπράξουν μια γενοκτονία, πρέπει να τους ακούμε. Έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι, αν μπορούσαν, οι Παλαιστίνιοι θα σκότωναν όλους τους Εβραίους στο Ισραήλ. Θα υποστήριζε κάθε Παλαιστίνιος τη γενοκτονία; Φυσικά και όχι. Ένας τεράστιος αριθμός εξ αυτών όμως – και Μουσουλμάνοι από όλο τον κόσμο – θα την υποστήριζαν. Περιττό να πούμε ότι οι Παλαιστίνιοι γενικά, όχι μόνο η Χαμάς, έχουν μια ιστορία που στοχεύει αθώους άμαχους με τους πιο φρικιαστικούς πιθανούς τρόπους. Έχουν ανατιναχτεί σε λεωφορεία και εστιατόρια. Έχουν σφαγιάσει εφήβους. Σκότωσαν αθλητές Ολυμπιακών Αγώνων. Τώρα ρίχνουν ρουκέτες αδιακρίτως σε περιοχές αμάχων. Και το καταστατικό της κυβέρνησής τους στη Γάζα μάς λέει ρητά ότι θέλουν να εξολοθρεύσουν τους Εβραίους – όχι μόνο στο Ισραήλ, αλλά παντού. [Σημείωση: Και πάλι, συνειδητοποιώ ότι δεν υποστηρίζουν όλοι οι Παλαιστίνιοι τη Χαμάς. Ούτε παραβλέπω τον βαθμό στον οποίο η κατοχή, μαζί με τις παράπλευρες απώλειες που υπέστησαν στον πόλεμο, έχει τροφοδοτήσει την παλαιστινιακή οργή​​. Αλλά η παλαιστινιακή τρομοκρατία (και ο αντισημιτισμός των Μουσουλμάνων) είναι αυτό που έχει κάνει την ειρηνική συνύπαρξη μέχρι στιγμής αδύνατη.] 
Η αλήθεια είναι πως ό,τι χρειάζεται να γνωρίζετε για την ηθική ανισορροπία ανάμεσα στο Ισραήλ και τους εχθρούς του, γίνεται κατανοητό από το ζήτημα των ανθρώπινων ασπίδων. Ποιος χρησιμοποιεί ανθρώπινες ασπίδες; Η Χαμάς χρησιμοποιεί σίγουρα. Εκτοξεύουν ρουκέτες από κατοικημένες περιοχές, δίπλα από σχολεία, από νοσοκομεία και τζαμιά. Οι Μουσουλμάνοι έχουν χρησιμοποιήσει ανθρώπινες ασπίδες και σε άλλες πρόσφατες συγκρούσεις, στο Ιράκ και αλλού. Βάζουν τα όπλα τους στους ώμους των παιδιών τους και πυροβολούν πίσω από τα σώματά τους. 
Αναλογιστείτε την ηθική διαφορά ανάμεσα στη χρήση ανθρώπινων ασπίδων και στην αποτροπή αυτού. Για αυτή τη διαφορά μιλάμε. Οι Ισραηλινοί και οι άλλες δυτικές δυνάμεις αποτρέπονται, αν και ατελώς, από τη χρήση ανθρώπινων ασπίδων, κι έτσι θα έπρεπε να κάνουν. Είναι ηθικά απαράδεκτο να σκοτώνονται άμαχοι αν αυτό μπορεί να αποφευχθεί. Είναι σίγουρα αποτρόπαιο να πυροβολούν ανάμεσα από σώματα παιδιών για να χτυπήσουν τους αντιπάλους τους. Σκεφτείτε όμως για ένα λεπτό πόσο ποταπή είναι αυτή η συμπεριφορά και καταλάβετε πόσο κυνική είναι. Οι Μουσουλμάνοι ενεργούν υποθέτοντας –θεωρώντας σίγουρο, για την ακρίβεια– ότι οι άπιστοι με τους οποίους παλεύουν, οι ίδιοι άνθρωποι τους οποίους η ισλαμική θρησκεία δυσφημεί, θα αποθαρρυνθούν από τη χρήση ανθρώπινων ασπίδων από Μουσουλμάνους. Θεωρούν τους Εβραίους απογόνους πιθήκων και γουρουνιών, παρά ταύτα βασίζονται στο γεγονός ότι δεν θέλουν να σκοτώσουν άμαχους Μουσουλμάνους. [Σημείωση: Σε αυτή την παράγραφο ο όρος «Μουσουλμάνοι» αναφέρεται στους μάχιμους Μουσουλμάνους, όπως αυτούς που έχουν αντιμετωπίσει οι δυτικές δυνάμεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Ο όρος «τζιχαντιστές» θα ήταν πολύ περιορισμένος, ωστόσο δεν λέω ότι όλοι οι Μουσουλμάνοι υποστηρίζουν τη χρήση ανθρώπινων ασπίδων ή ότι είναι αντισημίτες, σε πολέμιοι της Δύσης κλπ.] 
Φανταστείτε τώρα μια αντιστροφή των ρόλων εδώ πέρα. Φανταστείτε πόσο ανόητο –πόσο κωμικό– θα ήταν να επιχειρήσουν οι Ισραηλινοί να χρησιμοποιήσουν ανθρώπινες ασπίδες για να αποτρέψουν τους Παλαιστινίους. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι αυτό έχει ήδη γίνει. Υπάρχουν αναφορές ότι Ισραηλινοί στρατιώτες κατά καιρούς έχουν βάλει Παλαιστίνιους πολίτες μπροστά τους όταν προχωρούν σε επικίνδυνες περιοχές. Δεν μιλάμε για τέτοια χρήση ανθρώπινων ασπίδων. Κάτι τέτοιο είναι φριχτό και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αποτελεί έγκλημα πολέμου. Φανταστείτε όμως τους Ισραηλινούς να βάζουν μπροστά τα δικά τους παιδιά και τις δικές τους γυναίκες σαν ασπίδες. Αυτό φυσικά θα ήταν γελοίο – οι Παλαιστίνιοι θα προσπαθούσαν να τους σκοτώσουν όλους. Η θανάτωση παιδιών και γυναικών είναι μέρος του σχεδίου. Η αντιστροφή των ρόλων εδώ πέρα δεν είναι παρά ένα αλλόκοτο σενάριο τύπου Μόντι Πάιθον. 
Αν σκοπεύετε να μιλήσετε για τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, πρέπει να λάβετε υπόψη αυτή τη διαφορά.Δεν νομίζω ότι μπορεί να βρεθεί κάποια ηθική ανισότητα οπουδήποτε στον κόσμο που να είναι πιο συγκλονιστική και σημαντική από αυτή. 
Είναι επίσης αλήθεια, ότι αυτό δεν είναι το χειρότερο που κάνουν οι τζιχαντιστές. Σε σύγκριση με άλλες τζιχαντιστικές ομάδες, η Χαμάς πρακτικά είναι μια μετριοπαθής οργάνωση. Υπάρχουν Μουσουλμάνοι που έχουν ανατιναχτεί ανάμεσα σε παιδιά –παιδιά Μουσουλμάνων– απλά για να πετύχουν έναν Αμερικανό στρατιώτη που τους έδινε καραμέλες. Έχουν κάνει αποστολές αυτοκτονίας, μόνο και μόνο για να στείλουν έναν άλλο βομβιστή αυτοκτονίας στο νοσοκομείο να περιμένει τους τραυματίες και να τους ανατινάξει μαζί με τους γιατρούς και τις νοσοκόμες που προσπαθούσαν να τους σώσουν. 
Κάθε μέρα που διαβάζουμε για έναν ισραηλινό πύραυλο που χτύπησε αμάχους ή για Ισραηλινούς στρατιώτες που χτυπούν αθώους εφήβους, μπορούμε επίσης να διαβάσουμε για την ISIS στο Ιράκ να σταυρώνει ανθρώπους στην άκρη του δρόμου, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους. Πού είναι η οργή στον Μουσουλμανικό κόσμο και στην Αριστερά για αυτά τα εγκλήματα; Πού είναι οι διαδηλώσεις κατά χιλιάδες στις πρωτεύουσες της Ευρώπης εναντίον της ISIS; Εάν το Ισραήλ σκοτώσει δέκα Παλαιστίνιους κατά λάθος, ολόκληρος ο Μουσουλμανικός κόσμος τρελαίνεται. Αν κάψεις ένα Κοράνι ή αν γράψεις ένα μυθιστόρημα επικριτικό στο δόγμα τους, σε πήρε και σε σήκωσε. Κι όμως, οι Μουσουλμάνοι μπορούν να καταστρέφουν τις κοινωνίες τους –και να επιζητούν την καταστροφή της Δύσης– και δεν γίνεται τίποτα γιʼ αυτό. [Σημείωση: Είμαι φυσικά ενήμερος ότι πολλοί Μουσουλμάνοι καταδικάζουν ομάδες όπως η ISIS. Αυτό που θέλω να καταδείξω είναι ότι δεν βλέπουμε μαζικές διαμαρτυρίες ενάντια στον παγκόσμιο τζιχαντισμό –παρόλο που στοχεύει τους Μουσουλμάνους περισσότερο από τον οποιοδήποτε– βλέπουμε όμως να συμβαίνει κάτι αντίστοιχο για πράγματα όπως τα δανέζικα καρτούν.] 
Έτσι, κατά τη γνώμη μου, εδώ θα πρέπει να πάρουμε το μέρος του Ισραήλ. Έχουμε τη μία πλευρά, η οποία, αν πραγματικά μπορούσε να επιτύχει τους στόχους της απλά θα ζούσε ειρηνικά με τους γείτονές της, και έχουμε την άλλη πλευρά, που επιδιώκει να εφαρμόσει μια θεοκρατία του εβδόμου αιώνα στους Αγίους Τόπους. Δεν μπορεί να βρεθεί ειρήνη ανάμεσα σε αυτές τις ασυμβίβαστες ιδέες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να καταδικάζουμε συγκεκριμένες ενέργειες από την πλευρά των Ισραηλινών. Και, φυσικά, η αναγνώριση της ηθικής διαφοράς μεταξύ του Ισραήλ και των εχθρών του δεν μας δίνει κάποια λύση στο πρόβλημα της ύπαρξης του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. [Σημείωση: Δεν εννοώ ότι οι ενέργειες του Ισραήλ είναι υπεράνω κριτικής ή ότι η πρόσφατη επιδρομή στη Γάζα ήταν απολύτως δικαιολογημένη. Ούτε εννοώ ότι το καθεστώς, όπου οι Παλαιστίνιοι παραμένουν χωρίς κράτος, πρέπει να διατηρηθεί. Και σίγουρα δεν εκφράζω υποστήριξη στην οικοδόμηση οικισμών σε αμφισβητούμενα εδάφη (όπως κάνω σαφές παρακάτω). Πηγαίνοντας «με το μέρος του Ισραήλ», απλά αναγνωρίζω ότι δεν είναι ο κύριος επιτιθέμενος σε αυτή τη σύγκρουση. Απαντάει στην επιθετικότητα – με τεράστιο κόστος.] 
Και πάλι, σίγουρα υπάρχει κάποιο ποσοστό Εβραίων που εμφορούνται από τις θρησκευτικές τους υστερίες και τις προφητείες τους. Κάποιοι περιμένουν ακόμα τον Μεσσία. Ναι, αυτοί οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν ακόμα το αίμα των παιδιών τους για τη δόξα του Θεού. Αλλά, ως επί το πλείστον, δεν είναι αντιπροσωπευτικοί του σύγχρονου Εβραϊκού κράτους ή των ενεργειών της ισραηλινής κυβέρνησης. Και ο τρόπος με τον οποίο το Ισραήλ αντιμετωπίζει αυτούς τους ανθρώπους –τους δικούς τους θρησκευτικούς τρελούς– είναι που καθορίζει κατά πόσο μπορεί να σταθεί σε ένα πραγματικά υψηλό επίπεδο. Επίσης, το Ισραήλ μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα από όσα έχει ήδη κάνει για να τους αποδυναμώσει. Μπορεί να σταματήσει να επιδοτεί τις αυταπάτες των υπερορθόδοξων και μπορεί να σταματήσει την ανέγερση οικισμών στην κατεχόμενη γη. [Σημείωση: Διαβάστε το ξανά αυτό. Και, ναι, καταλαβαίνω ότι δεν είναι όλοι οι έποικοι υπερορθόδοξοι.] 
Αυτοί οι αταίριαστοι θρησκευτικοί δεσμοί με αυτή τη γη έχουν καταστήσει αδύνατη τη διαπραγμάτευση Μουσουλμάνων και Εβραίων, όπως έχουν καταστήσει αδύνατη την ειρηνική τους συνύπαρξη. Αλλά εδώ η ευθύνη είναι μεγαλύτερη από την πλευρά των Μουσουλμάνων. Ακόμα και στη χειρότερη ημέρα τους, οι Ισραηλινοί ενεργούν με περισσότερη φροντίδα, περισσότερη συμπόνια και αυτοκριτική από ό,τι κάνουν οι Ισλαμιστές μαχητές πάντα και παντού. 
Και ξανά, πρέπει να αναρωτηθούμε, τι θέλουν αυτές οι ομάδες; Τι θα έκαναν αν είχαν τη δυνατότητα να κάνουν τα πάντα; Τι θα έκαναν οι Ισραηλινοί αν μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν; Θα ζούσαν ειρηνικά με τους γείτονές τους, αν είχαν γείτονες που θα ήθελαν να ζήσουν ειρηνικά με αυτούς. Θα συνέχιζαν να αναπτύσσουν την υψηλή τεχνολογία τους και να ευημερούν. [Σημείωση: Κάποιοι ίσως ισχυριστούν πως θα έκαναν άλλα πράγματα, όπως π.χ. να κλέψουν περισσότερη γη Παλαιστινίων. Πέραν όμως της επιρροής του Εβραϊκού εξτρεμισμού (την οποία καταδικάζω), η συνεχιζόμενη απαλλοτρίωση εδαφών από το Ισραήλ δεν έχει σχέση με τα ζητήματα ασφάλειας. Απούσας της παλαιστινιακής τρομοκρατίας και του μουσουλμανικού αντισημιτισμού, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τη δημιουργία ενιαίου κράτους στην Παλαιστίνη και οι οικισμοί θα έχαναν τη σημαντικότητά τους.] 
Τι θέλουν ομάδες όπως η Χαμάς και η ISIS; Θέλουν να επιβάλουν τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις στην υπόλοιπη ανθρωπότητα. Θέλουν να εξαφανίσουν κάθε ελευθερία που επιθυμούν οι κοσμικοί και οι μορφωμένοι άνθρωποι. Αυτή δεν είναι ασήμαντη διαφορά. Και όμως, αν κρίνουμε από το επίπεδο της κριτικής που δέχεται το Ισραήλ, θα έλεγε κανείς ότι αυτή η διαφορά υπάρχει αντίστροφα. 
Αυτή η σύγχυση μάς θέτει όλους σε κίνδυνο. Αυτή είναι η μεγάλη ιστορία της εποχής μας. Για το υπόλοιπο της ζωής μας, και των ζωών των παιδιών μας, θα αντιμετωπίζουμε ανθρώπους που δεν θέλουν να ζουν σε αρμονία με τον κοσμικό, πλουραλιστικό κόσμο, επειδή είναι απεγνωσμένοι να πάνε στον Παράδεισο και είναι πρόθυμοι να καταστρέψουν κάθε πιθανότητα ανθρώπινης ευτυχίας για να το καταφέρουν αυτό. Η αλήθεια είναι, ότι όλοι ζούμε στο Ισραήλ. Απλά κάποιοι από εμάς δεν το έχουν καταλάβει ακόμα. 
samharris

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου