Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Η (εμβληματική) μάχη για την Παράταξη που έδωσαν Καραμανλής και Ντόρα


Λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες για τις πρόωρες εθνικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, αξίζει να σταθεί κανείς στην πολιτική μάχη που έδωσαν για τη Νέα Δημοκρατία κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου δυο πολιτικοί με το δικό τους, ηχηρό και εμβληματικό αποτύπωμα στη διαδρομή της Κεντροδεξιάς. Ο Κώστας Καραμανλής και η Ντόρα Μπακογιάννη.
Αμφότεροι, βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της μάχης, στηρίζοντας τη μεγάλη προσπάθεια του Αντώνη Σαμαρά, κάτι που τους αναγνωρίστηκε εμπράκτως από τη βάση της Νέας Δημοκρατίας με το θερμό χειροκρότημα που εισέπραξαν το απόγευμα της Παρασκευής στο κλειστό γυμναστήριο του Τάε-Κβον-Ντο, στην κεντρική προεκλογική ομιλία του Πρωθυπουργού.
Ο Κώστας Καραμανλής παραμένει βαθιά θεσμικός, και παρά το γεγονός ότι μετά την αποχώρησή του από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας το 2009 δεν έχει μιλήσει δημοσίως, τόσο με γραπτές δηλώσεις του όσο και με τη φυσική παρουσία του σε κρίσιμες στιγμές, έχει εμπράκτως συνεισφέρει στην ενίσχυση της συσπείρωσης της κοινωνικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας, με την οποία άλλωστε η σχέση του είναι διαχρονική και βιωματική.
Η Ντόρα Μπακογιάννη αποτέλεσε το “βαρύ πυροβολικό” της Νέας Δημοκρατίας και σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση. Όχι μόνο με τις παρουσίες της στα ΜΜΕ, όπου εξέθεσε σε πλείστες περιπτώσεις όσα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είχαν την… ατυχία να βρεθούν απέναντί της, αλλά με τη συνολική δημόσια ρητορική της.
Αλλά και με την παρουσία της σε κάθε γειτονιά της Α’ Αθηνών, της Περιφέρειας που εξελίχτηκε σε “πολιτικό σπίτι” της μετά το 1996, τιμώντας την με ευρείες κοινωνικές πλειοψηφίες, και με την εκλογή της ως πρώτης γυναίκας Δημάρχου Αθηναίων.
Σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία, η Ντόρα μας θύμισε ότι η πολιτική παραμένει δημιουργική, προωθητική δύναμη για μια κοινωνία. Φτάνει ο πολιτικός ταγός να μπορεί να σταθεί και να εμπνέει, αντί να προκαλεί αποστροφή και απαξία.
Και να κερδίζει τους πολίτες με την πειθώ των επιχειρημάτων του. Όχι ως συμπεριφορικό σύμπτωμα του… δεν βαριέσαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου