Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΔΡΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΙΡΑΝ – ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΟΛΩΝ

Την εβδομάδα αυτή, τα μαχητικά αεροσκάφη του Ισραήλ για μια ακόμη φορά επιτέθηκαν ενάντια σε ιρανικούς στόχους στη Συρία. Σύμφωνα με υπολογισμούς των ειδικών του Στράτφορ, το Ισραήλ έχει επιτεθεί σε ιρανικούς ή φιλικά προσκείμενους στο Ιράν στόχους στη Συρία τουλάχιστον 150 φορές από την έναρξη του εμφυλίου στη Συρία το 2011. Πρόσφατα ωστόσο, εκπρόσωποι του Ισραήλ έχουν αναλάβει την ευθύνη για τις επιθέσεις, κάτι που απέφευγαν να κάνουν στο παρελθόν.

Επιπλέον, ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου, και ο Υπουργός Άμυνας Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, προκάλεσαν δημόσια τη στρατιωτική ανάπτυξη του Ιράν μέσα στη Συρία. Ο Νετανιάχου επανηλειμένα έχει προειδοποιήσει ότι δεν θα επιτρέψει στο Ιράν να αποκτήσει πρόσβαση στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ. Η αύξηση στις επιθέσεις όμως και για να μην αναφέρουμε το εύρος των πιο πρόσφατων επιθέσεων, απέδειξαν ότι ο Νετανιάχου μιλά σοβαρά.

Στο μεταξύ, ο εύθραυστος ρωσσο- ιρανικός τρόπος λειτουργίας στο Ιράν αρχίζει να έχει ρωγμές. Μέχρι τώρα, τα δύο έθνη έχουν παραμείνει στα δικά τους σχέδια για τη Συρία και εν γένει δεν έχουν παρέμβει ο ένας στον άλλον. Η Ρωσσία θέλει να διατηρήσει τις στρατιωτικές της βάσεις και ειδικά στο λιμάνι της Ταρτούς. Για το λόγο αυτό χρειάζονται ένα Σύριο Πρόεδρο για να είναι το πιόνι τους και χρειάζονται και την ηρεμία. Το Ιράν μέχρι τώρα έχει επικεντρωθεί στο να κατατροπώσει τους εχθρούς του Σύριου Προέδρου, Μπασάρ αλ Άσαντ τον οποίον το καθεστώς των μουλάδων αισθάνεται ότι μπορεί να ελέγχει. Εξοπλίζουν επίσης την τρομοκρατική οργάνωση της Χεζμπολά. Τώρα ωστόσο, η μάχη ενάντια στους εχθρούς του Άσαντ έχει σχεδόν τελειώσει και το Ιράν εφαρμόζει το επόμενο βήμα του σχεδίου του. περιταφρώνει τις δυνάμεις του μέσα στη Συρία οικοδομώντας στρατιωτικές βάσεις.


Ο Πρόεδρος Πούτιν συναντά τον Νετανιάχου σε συστηματική βάση και γνωρίζει πολύ καλά μέχρι που φτάνουν οι κόκκινες γραμμές του Ισραήλ. Ο Νετανιάχου βλέπει στο Ιράν μια υπαρξιακή απειλή και έχει γι’ αυτό πολύ λίγα περιθώρια συμβιβασμού. Η ιρανική στρατιωτική συσσώρευση για το λόγο αυτό απειλή την ηρεμία που ψάχνει η Ρωσσία και σύμφωνα με αναφορές των τελευταίων ημερών, η σχέση μεταξύ της Ρωσσίας και του Ιράν είναι πολύ έντονη. Η Ρωσσία παραδέχτηκε ότι προέβλεψε τις ισραηλινές επιθέσεις σε ιρανικούς στόχους αλλά δεν έδρασε εναντίον τους – κάτι που δεν άρεσε καθόλου στο Ιράν. Ο απεσταλμένος του Πούτιν στη Συρία απαίτησε ακόμα και την πλήρη αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από τη Συρία τώρα που ο εμφύλιος πόλεμος έχει σχεδόν τελειώσει – ένα μήνυμα που δεν καλοδέχτηκαν οι μουλάδες.


Η πιο γενναία προσέγγιση του Ισραήλ στη Συρία, συμπεριλαμβανομένης της ανάληψης ευθύνης για τις αεροπορικές επιθέσεις, δείχνει τουλάχιστον δύο πράγματα . ότι η ιρανική απειλή αυξάνεται και ότι η πολιτική λύση επιτρέπει πιο γενναίες δράσεις. Το πρώτο είναι πασιφανές και μετρήσιμο επίσης. Το τελευταίο οφείλεται στη διοίκηση του Τραμπ και στις προσπάθειες του Νετανιάχου να διατηρήσει τους καλούς όρους με τον Πούτιν. Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει σχεδόν μια ταυτόσημη άποψη για το Ιράν με αυτή του Νετανιάχου. Τους τελευταίους μήνες περιβάλεται από ανθρώπους που αναγνωρίζουν το Ιράν σαν μια τοπική αλλά ίσως και παγκόσμια απειλή. Αυτό περιλαμβάνει τον Υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο και τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Τζον Μπόλτον. Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την συμφωνία του Ιράν για τα πυρηνικά (JCPOA) είναι αποτέλεσμα αυτής της άποψης.

Οι Ευρωπαϊκές χώρες από την άλλη, συνεχίζουν να προωθούν την JCPOA και να παρουσιάζουν τον Πρόεδρο Τραμπ σαν αυτόν που ανατρέπει τη διεθνή τάξη με το να υποχωρεί από μια διεθνή συμφωνία. Με το δεδομένο ότι η αποχώρηση από τέτοιες συμφωνίες είναι προβληματική – αν και σε καμιά περίπτωση πρωτοφανής – όπως και το ότι εκείνοι που υπέγραψαν εκείνη την συμφωνία, πρώτος απ’ όλους ο Πρόεδρος Ομπάμα, ήξεραν από την αρχή ότι η συμφωνία ήταν προβληματική. Έκλεισαν τα μάτια στο πυραυλικό πρόγραμμα του Ιράν, στην επιχορήγηση τρομοκρατικών οργανώσεων από το Ιράν, στις προσπάθειες του Ιράν να ελέγχει κράτη στην περιοχή και ακόμα και στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα το οποίο είχε μόνο διακοπεί. Η συμφωνία ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα παραβιαζόταν από την ημέρα που υπογράφηκε. Στην Ευρώπη ο Τραμπ έγινε ο ένοχος αλλά εκείνοι που πραγματικά περιέπλεξαν τα πράγματα ήταν ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Τζον Κέρι και οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι.

Εκεί είναι που φτάνουμε στη ρίζα του προβλήματος. την έλλειψη ικανότητας ή προθυμίας για τον διαχωρισμό ανάμεσα στο καλό και το κακό. Δεν είναι δημοφιλές να μιλάς με τέτοιους όρους σήμερα – ειδικά αφότου ο Πρόεδρος Μπους είχε μιλήσει για τον άξονα του κακού και ενώ μερικοί από τους ισχυρισμούς του αποδείχτηκαν λανθασμένοι. Σήμερα, το κακό και το καλό εξαρτάται από τη ματιά του παρατηρητή. Όμως αν και υπάρχουν πολιτικά κίνητρα που εμπλέκονται και συγχύζουν τις απόψεις για το τι είναι καλό και τι κακό, υπάρχουν επίσης πράγματα που είναι ολοφάνερα.

Το καθεστώς του Ιράν είναι υπεύθυνο για αναρίθμητες τρομοκρατικές επιθέσεις και υποστηρίζει τη Χεζμπολά, τη Χαμάς, την Ισλαμική Τζιχάντ και άλλους. Το γεγονός αυτό από μόνο του, είναι αρκετό για να συμπεράνουμε ότι το καθεστώς είναι κακό. Καθώς επίσης και το γεγονός ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα μέσα στο Ιράν παραβιάζονται σε καθημερινή βάση. Άνθρωποι φυλακίζονται και βασανίζονται εξαιτίας των πεποιθήσεών τους ή των πολιτικών τους απόψεων, άνθρωποι οι οποίοι συνηγορούν υπέρ των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, φυλακίζονται, οι γυναίκες παραμένουν να στερούνται βασικών δικαιωμάτων όπως για παράδειγμα το να μπορούν να αποκτήσουν ένα δικό τους διαβατήριο (χρειάζονται τη συγκατάθεση του ανδρός τους), οι ομοφυλόφιλοι μαστιγώνονται, οι ναρκομανείς συχνά εκτελούνται και δεν υπάρχει καμιά ελευθερία έκφρασης. Το καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν είναι κακό – στα μάτια κάθε αντικειμενικού παρατηρητή.

Η αποτυχία της Ευρώπης να συνειδητοποιήσει αυτό το γεγονός – είτε πρόκειται για πολιτικό είτε για οικονομικό όφελος – αυξάνει τον κίνδυνο για μια μεγαλύτερη σύγκρουση στη Συρία και ίσως και πέρα από αυτή. Μια συμπαγής και συνεπής διεθνή, διπλωματική πίεση, υπό την απειλή οικονομικών εμπάργκο θα είχε πιθανότατα πιέσει τους μουλάδες να αλλάξουν πορεία. Ή θα είχαν πιεστεί από τον ίδιο το λαό να αποχωρήσουν από την εξουσία. Στην απουσία μιας συνεκτικής, διεθνής δράσης, το Ισραήλ δεν είχε άλλη επιλογή από το αντιμετωπίσει το Ιράν και να τραβήξει τις κόκκινες γραμμές. Με το να το κάνει, το Ισραήλ όχι μόνο προστατεύει τον εαυτό του αλλά κάνει και χάρη σε μια ολόκληρη διεθνή κοινότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου